Doelstellingen helpen ambities om zeep

Vorige week had ik een boeiend gesprekje met een collega over de jaarlijkse doelstelling. Hij in de rol van projectmedewerker, ik in de rol van projectmanager. Zoals bijna elk georganiseerd bedrijf leggen we doelstellingen jaarlijks vast in een HR-cyclus. “Ik wil dit heel graag en ben er denk ik wel goed in, maar ik weet niet zeker of het gaat lukken. Dus ik heb dat liever niet in mijn doelstelling staan”. (Tussen de regels door hoorde ik: “want anders wordt ik er op afgerekend”.) Zonde. En hij was niet de enige die zo redeneerde. Het was me al eens eerder opgevallen dat formele doelstellingen, èchte ambitie niet stimuleert. Het wordt moeten in plaats van willen.

Heel veel bedrijven werken zo. Waarschijnlijk herken je het. Als medewerker, als leidinggevende, of allebei. Het is ons blijkbaar gelukt om met zijn allen een systeem te bedenken die de eigenlijke ambitie vermindert. Een patroon waarin je gaat onderhandelen. De “baas” wil wat meer, de medewerker wil aan de veilige kant zitten. Anders hangt ie. Elke bevlogenheid en intrinsieke motivatie om zeep gebracht.
Ze zitten tegenover elkaar.

In het gunstigste geval negeren we dit (“moet nou eenmaal even gebeuren, maar heb je de rest van het jaar geen last van”). Verdwijnt het in een ordner tot het eind van het jaar. In het slechtste geval beïnvloedt het mensen echt, en beperken ze zich tot veilig gedrag. Moeten we er dan mee stoppen? Niks meer vastleggen? Iedereen maar laten doen wat ie leuk vindt? Het zal me een zooitje worden!

Wat dan wel?
Als de missie helder is, en de minimale randvoorwaarden ook, wat zou je dan willen bijdragen? Welke rol ambieer je? Omdat je er goed in bent, omdat je het gaaf vindt, omdat je het wil. Waar wil je in groeien? Wat zou je willen proberen? Want de grootste ontwikkeling zit in die dingen waarvan je vooraf niet zeker weet dat ze gaan lukken.

En vervolgens vooral “hoe kunnen we elkaar daarbij helpen?” Vastleggen doe je hoogstens als reminder, omdat het verheldert, naar elkaar én je collega’s. En falen of net niet realiseren mag, delen en leren moet. Heb je daar een hr-cyclus voor nodig? Dat kan, maar hoeft niet. De andere intentie van het gesprek staat centraal.

Dan zit je naast elkaar. En kijk je in dezelfde richting. Heb je elkaar nodig. En ga je bewegen. Omdat je dat allebei zelf wilt.
En wordt het het gesprek van de dag in plaats van het gesprek van het jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Post Navigation