Managers willen ontmanagen

“Zou je dat nou wel doen, zo’n naam?”, hoorde ik wel eens toen ik begon met De Ontmanager. “Het is zo negatief”. “Ben je dan niet erg bedreigend voor je potentiële opdrachtgevers?” Nu, een jaar later, voelt het als de beste beslissing die ik had kunnen nemen.

Verrassend genoeg, ook voor mezelf, vind ik met mijn naam en verhaal steeds meer resonantie bij juist die groep, de managers. Blijkbaar zijn er veel managers die stoeien met hun rol in organisaties. Die weten en voelen dat het anders moet en kan, maar zelf ook een onderdeel zijn van een groter geheel en niet te vergeten, hun eigen patronen.

Ik ben zelf zo’n 20 jaar manager geweest. Met alle bijbehorende symptomen. Vast salaris, bonussen, auto, aanzien en altijd een mening over hoe anderen functioneerden. Druk van boven, druk van beneden. Daar kun je behoorlijk druk mee zijn. Soms in de lijn, soms in projecten, vaak een combinatie. Zo langzamerhand had ik mijn comfortzone wel gevonden en accepteerde dat een deel “gedoe” daar altijd bij hoorde. Totdat ik in 2012 gedurende 2 jaar lang de leiding kreeg over een projectteam van 30 eigenwijze adviseurs Sociale Innovatie. Ze daagden me uit. “Als wij sociaal innovatief adviseren, moeten we onszelf ook sociaal innovatief gedragen en organiseren.” Daar ging mijn comfortzone. Ik vond het ongelooflijk spannend.

We gingen experimenteren. Dat begon eigenlijk altijd met verbazing. Over hoe we dingen gewend waren te doen, over rare gewoontes, systemen, procedures. En steeds weer terug naar waar het écht om ging. Kan dat niet anders, vaak simpeler. Wat voegt dan écht waarde toe. Ik merkte dat hoe meer ik dacht te moeten managen, hoe meer er fundamenteel iets mis was. Doelen niet helder, rollen, randvoorwaarden, bedoeling etc. En hoe meer we dat fundament verbeterden, hoe minder ik hoefde te managen. Streven naar mijn eigen overbodigheid. Verwondering, terug naar het waarom en experimenteren bleken de sleutels. We leerden van mooie voorbeelden, oa. van De Slimste Bedrijven van Nederland. Binnen de organisatie was het soms lastig om de juiste balans te vinden tussen enerzijds vernieuwing en anderzijds aansluiting met de rest van de organisatie. Want als eilandje bereik je te weinig. Uiteindelijk kwamen, naast het plezier en de bevlogenheid van het team, ook de harde resultaten. Dat hielp.

comfort zone

Een flinke stap buiten mijn comfortzone, dàcht ik. Maar uiteindelijk voelde het als thuiskomen. Of in ieder geval flinke stappen in die richting, naar wie ik écht ben, met meer plezier, voor mezelf en mijn omgeving en meer resultaat (en ook nog steeds gedoe, maar dat doet er nu toe). Dat gun ik iedereen en probeer ik nu anderen mee te helpen.

Uit de reacties op mijn blogs, lezingen en gesprekken in mijn dagelijks werk merk ik dat meer managers die kant op willen, maar worstelen met het hoe. Het is gaaf om daar steeds meer de vinger achter te krijgen. Er zijn inmiddels steeds meer mooie voorbeelden. Bij Effectory had het MT de moed zichzelf op te heffen (mooi blog). Zakenvrouw van het jaar 2012 Jacqueline Zuidweg heeft haar MT verkleind en omgedoopt tot Support Team. En de Masterclass van de schrijver van ‘Unboss’ zat vol met managers.
Laten we elkaar opzoeken, helpen en versterken. Want we hebben allemaal een deel van de puzzel. Hopelijk kan de workshopreeks “Ontmanagen voor managers” daarbij helpen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Post Navigation